Αρχική
Προσωπικά
Βιογραφικό
Άρθρα-Δημοσιεύσεις
Λάκκοι-Ιστορία
Ενδιαφέροντα
Βιβλιοστάσιο
Επικίνδυνα υλικά
Εργονομία
Εργαλεία
Πολυτεκνικό Βήμα
Δημόσια έργα
Μέτρα και σταθμά
Ημερολόγια
Alfavito
Φωνητικό αλφάβητο
Κώδικας Morse
Οικισμοί Κρήτης
Χρήσιμα
Μικρό λεξικό
Ορθογραφία
Στίξη
Αρχαίες μετοχές
Δοτικές
Λατινικές φράσεις
Βιβλιογραφίες
Παραπομπές
Διορθωτικά
Επικοινωνία

 

Παραπομπές και υποσημειώσεις

Βιβλιογραφικές παραπομπές
Οι βιβλιογραφικές παραπομπές χρησιμεύουν στον προσδιορισμό του δημοσιεύματος από το οποίο αντλούμε στοιχεία ή στο οποίο παραπέμπουμε τον αναγνώστη. Στις περιπτώσεις μικρής έκτασης βιβλιογραφικών αναφορών αρκεί η ενσωμάτωση της σχετικής πληροφορίας στο ίδιο το κείμενο ή σε υποσέλιδη σημείωση ή στο τέλος του άρθρου ή του κεφαλαίου. Στις περιπτώσεις, όμως, εκτεταμένων βιβλιογραφικών παραπομπών είναι απαραίτητη η συστηματική και λιτή ενσωμάτωση της σχετικής πληροφορίας στο κείμενο, χωρίς να διακόπτεται ο ρυθμός ανάγνωσης. Ιδιαίτερα εξυπηρετικό στην περίπτωση αυτή έχει αποδειχθεί το – αγγλοσαξονικής εμπνεύσεως – σύστημα «συγγραφέας – χρονολογία». Στο σύστημα αυτό αρκεί η παράθεση μέσα σε παρένθεση του ονόματος του συγγραφέα (του επιθέτου μόνο αν δεν υπάρχει περίπτωση σύγχυσης) και της χρονολογίας της έκδοσης μαζί με τη σελιδαρίθμηση, για να έχει ο αναγνώστης όλες τις αναγκαίες πληροφορίες που του χρειάζονται για να εντοπίσει το έργο στην τελική βιβλιογραφία. Στις περιπτώσεις έκδοσης περισσότερων έργων του ίδιου συγγραφέα στο ίδιο έτος, τα έργα διακρίνονται με την προσθήκη μικρών γραμμάτων της ελληνικής αλφαβήτου (της αγγλικής για την περίπτωση ξενόγλωσσων κειμένου), π.χ: (Κουτρούλης, 1985α, 123), (Smith, 2001c, 256) κτλ. Αν το όνομα του συγγραφέα είναι ενταγμένο στο κείμενο, αρκεί η παράθεση μέσα στην παρένθεση του έτους έκδοσης και των σελίδων, π.χ.: Η διερεύνηση του θέματος από το Σημίτη (1957β, 56-34) υπήρξε η πρώτη προσπάθεια καταγραφής των ανεκπλήρωτων πόθων των Ελλήνων.
Σημειώσεις και υποσημειώσεις
Οι σημειώσεις σ' ένα βιβλίο ή άρθρο αναλαμβάνουν να μεταφέρουν στον αναγνώστη συμπληρωματικές ή δευτερεύουσες πληροφορίες και σαν τέτοιες πρέπει ν΄ αντιμετωπίζονται. Δηλαδή, δεν πρέπει να διακόπτουν συχνά τη ροή του κειμένου ούτε να διασπούν το νοηματικό ρυθμό του αναγνώστη, αλλά να χρησιμοποιούνται μόνον όταν είναι απαραίτητες. Επίσης, πρέπει να τοποθετούνται στα σημεία του κειμένου που υπάρχει φυσική διακοπή ή στάση κατά την ανάγνωση, δηλαδή πριν από σημεία στίξης. Η συνηθέστερη παραπομπή από το κείμενο στην σημείωση γίνεται με την προσθήκη ενός αριθμού (ή άλλου συμβόλου), με τη μορφή εκθέτη, στην κατάλληλη θέση του κειμένου. Μια διαφορετική μορφή των υποσημειώσεων είναι η εξής:
  • τοποθέτηση του χαρακτηριστικού αριθμού ή συμβόλου της υποσημείωσης με την μορφή ανωφερή χαρακτήρα εντός παρενθέσεως· της πρώτης παρενθέσεως προηγείται σταθερό ημιδιάστημα (Ctrl + Shift + Διάστημα, στο Word) και της τελευταίας έπεται, ενδεχομένως, σημείο στίξης. Για παράδειγμα:

Η τοποθέτηση του δείκτη της υποσημείωσης μετά από την χαρακτηριστική λέξη (1), τη λέξη κλειδί δηλαδή, διευκολύνει την κατανοησιμότητα του κειμένου.

  • ανωφερής αστερίσκος εντός παρενθέσεων, του οποίου προηγείται σταθερό ημιδιάστημα· ο αστερίσκος χρησιμοποιείται για να παραπέμψει στην αμέσως προηγούμενη υποσημείωση.

Το κείμενο της σημείωσης, με μικρότερα τυπογραφικά στοιχεία, παρατίθεται στο υποσέλιδο όπου είναι βολικότερο στον αναγνώστη ν΄ ανατρέξει. Η σώρευση των σημειώσεων στο τέλος του κεφαλαίου ή του έργου, αν και δεν απαγορεύεται, πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο στα μικρής έκτασης άρθρα. Η αρίθμηση των σημειώσεων μπορεί να είναι ανεξάρτητη ανά σελίδα ή  κεφάλαιο ή ενιαία και συνεχής για όλο το βιβλίο.


© 2003-2008 Μπάμπης Κουτρούλης. Η επίσκεψη στις σελίδες αυτές προϋποθέτει την αποδοχή των «Όρων Χρήσης»